vicaris Lode Aerts kwam spreken over de H. Geest

P5164251

interessante conferentie

Op de open dekenale bezinningsconferentie van 16 mei te Idegem kwam vicaris Lode Aerts, verantwoordelijke voor de vorming in ons bisdom, voor een 50-tal geïnteresseerden spreken over wat de H. Geest in ons leven bewerkt. Hij vergeleek de Oosterse Kerk met de Westerse Kerk en constateerde dat in het Oosten de H. Geest een veel prominenter rol speelt in het leven van de gelovigen dan bij ons. Is de Geest bij ons niet het vergeten broertje, dat we enkel bij het Vormsel en op Pinksteren ter sprake brengen? Nochtans is het Jezus zelf, die ons voor zijn hemelvaart de H. Geest beloofde als helper en trooster. Het is de Geest, die ons zijn goede gaven schenkt als hulp voor onderweg. Door de Geest kunnen wij bidden tot God de Vader en de Zoon, sterker nog: de Geest legt ons het gebed in het hart en de goede woorden op de lippen.

P5164252

drinken aan de Bron

In zijn pas verschenen tweede boek “Drinken aan de Bron. De smaak van christelijk geloof”  wijdt vicaris Aerts verder uit over verscheidene aspecten van onze zoektocht naar God. Het is een degelijk werk dat op duidelijke en nauwkeurige wijze weergeeft waar het in het christelijke geloof om gaat.  De vicaris wil de lezer helpen zijn geloof duidelijker onder ogen te zien. Hij zoemt in op verschillende aspecten van God, Jezus, de heilige Geest en de Drie-eenheid. Hij staaft en kleurt zijn uitleg met citaten uit de literatuur, de theologie en de bijbel en hij geeft bij elk hoofdstuk ook tips voor verdere studie. Het is een standaardwerk voor ieder die zijn kennis wenst te verdiepen en zijn geloof intenser wil beleven. Op de bezinningsconferentie lichtte de vicaris vooral het hoofdstuk over de H. Geest toe. Maar hij merkte ook op dat er enorm veel meer over de werking van de Geest te zeggen en te schrijven is. In de bijbel zijn er trouwens 465 verwijzingen naar de H. Geest, die ook onder de symboliek van de duif, de zachte bries en tal van menselijke talenten benoemd wordt. We waren heel blij zo’n boeiend spreker in ons dekenaat te mogen ontvangen en hopen dat wie hem beluisterden nog meer de werking van de H. Geest in hun dagelijks leven mogen ontdekken.

DSC01403

nieuwe kansen van de Geest

Nog even een eigen mijmering bij deze interessante conferentie. De Geest Gods waait waarheen Hij wil, ook in deze tijd. Nogal wat christenen in onze contreien voelen zich ietwat verlaten door de Geest. Hun door tientallen jaren heen gegroeid kerkbeeld en godsbeeld vervaagt naargelang de kerkelijke structuren vaporiseren en God steeds minder ter sprake komt in het publieke leven. Ze hebben het gevoel eerder in een tijd van Gottesdämmerung, Godsdeemstering terecht gekomen te zijn. Is het werkelijk zo dat we in een woestijnperiode leven, zoals Gods volk verstoken van Gods aanwezigheid en werkzaamheid door zijn Geest? Of zijn we enkele gouden kalveren aan het aanbidden terwijl God juist heel expliciet en duidelijk aanwezig is? Zijn onze ogen verblind om God ‘s nachts in de vuurkolom en overdag in de wolk te ontdekken, zoals Hij zijn volk voorging in de woestijn?

Ongetwijfeld moeten we nu afscheid nemen van een aantal vertrouwde kerkelijke structuren. In de eerste helft van de 20ste eeuw vielen de Begijnhoven weg. Niemand treurde echt om het verlies van dit geestelijk erfgoed, zolang het materiële patrimonium maar bewaard bleef voor sociale woningen of andere nuttige bestemmingen. In de tweede helft van de 20ste eeuw kende het kloosterleven in Vlaanderen nog een piek, vooral na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) maar daarna daalden de religieuze roepingen tot bijna nul. Hetzelfde met de priesterroepingen. De consequenties hiervan zijn dat kloosters en abdijen fuseren, sluiten of toch nog trachten te overleven. Het parochiaal landschap wijzigt ook grondig. Er staan nog nauwelijks seminaristen te dringen voor de aflossing van de wacht. Zijn dit tekenen dat de Geest ons verlaten heeft, of moeten we juist een vingerwijzing van God in deze nieuwe kerkconstellatie zien? Als we de nieuwe kansen zien die nu geboden worden aan geëngageerde leken, parochieassistenten en talrijke niet-gewijde pastores dan is het afscheid van een priesterkerk misschien minder zwaar. Of beter nog: we kunnen er de werking van Gods Geest in zien, die zich nooit laat vastpinnen op een eens en voor altijd vastgelegd kerkmodel. Het komt er alleen op aan om het nieuwe te stimuleren en het beste van het oude te bewaren.

 

 

Dit bericht is geplaatst in godsdienst. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>