Het dekenaat Zele gaat op in het nieuwe dekenaat Dendermonde

Vanaf 15 augustus 2016, het hoogfeest van Maria’s tenhemelopneming, gaat ons dekenaat Zele samen met dat van Lebbeke en Dendermonde op in het nieuwe dekenaat Dendermonde. De 34 dekenaten van het bisdom Gent worden samengebracht in 10 nieuwe dekenaten. Deze evolutie is tevoren reeds merkbaar geweest in het bisdom Antwerpen en het aartsbisdom Mechelen-Brussel. Schaalvergroting om op een meer efficiënte manier de parochies te kunnen reorganiseren in functie van het dalend aantal kerkgangers en priesters. De bedoeling is vooral om vitale kernen van kerkelijk leven uit te bouwen en de toekomst beter voor te bereiden.

Het dekenaat Zele zal na 106 jaar dus wegvallen. De deken wordt pastoor, maar gelukkig verandert er voor mij niet zoveel aangezien ik ter plaatse blijf en de samenwerking met de parochies van Groot-Berlare niet stopt. Wel worden de tien gemeenschappen van Zele en Groot-Berlare nog voor september 2018 omgevormd tot één nieuwe parochie. Dat zal dus meer samenwerking betekenen. Ook met Dendermonde en Lebbeke wordt het samen Kerk vormen intensiever.

Nu nog een gedichtje om de zaak wat humoristisch op te pakken:

De deken van Laken
 
De deken van Laken ontdekte zonet
dat hij uit zijn dekenschap was gezet. 
Hij noemde nu gewoon weer pastoor
zonder dat hij er een cent loon bij verloor. 
 
Het scheelde hem wel wat aanzien en eer
dat speet hem en zijn parochianen zeer. 
Toch leek het hem vanaf nu veel gepaster
dat men hem aansprak met meneer de paster
 
Hij zette zijn leven liever verder
bij zijn schapen als gewone herder.
Hij dacht: wie zal nu de lakens uitdelen
en de mensen met lange preken vervelen?
 
Toch wist hij: korte missen en weinig preek
verlangen de mensen in deze streek.
De diakens volgden hem in die wijsheid
en hielden sermoenen van een korte tijd.
 
Vroeger moest hij als deken het kussen laken
nu verzette hij vrolijk deze morele baken. 
In de mis werd de vrede warm doorgegeven
de kuise handdruk zag zich tot kus verheven. 
 
Op koude nachten rilde de eerwaarde heer:
ach, wat mis ik mijn titel van weleer. 
Dat donsdek is goed voor getrouwde leken -
geef mij maar liever een extra deken

 

PS 1 Het dekenaat Laken is sinds 2007 een deel van het dekenaat Brussel-West. Gezien de associatie deken – kussen – laken wordt hier naar Laken verwezen.

PS 2 Om het publiek te activeren bij het declameren kunnen de onderlijnde woorden door de toehoorders ingevuld worden.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Enkele beschouwingen van een nieuwe deken

 

deken Jan

Interview met deken Jan Van Raemdonck 

(tekst overgenomen uit Kerk & Leven, edities Zele en Groot-Berlare, 25 februari 2015)

Deken Jan is geboren te Sint-Niklaas op 23 december 1957 als zevende in een gezin dat later acht kinderen zou tellen. Hij is priester gewijd op 7 juni 1984. Na twee jaar studie in Leuven, 12 jaar les geven eerst in Geraardsbergen en dan in Gent, 11 jaar pastoor in Lokeren en 5 jaar deken in Geraardsbergen werd hij op 26 september 2013 benoemd tot deken van het dekenaat Zele-Berlare. Zijn aanstelling gebeurde door onze bisschop in de Sint-Ludgeruskerk van Zele op 9 februari 2014.

 

En nu…één jaar later….

Deken Jan, hoe voel jij je na één jaar in het dekenaat Zele?

Ik ben heel blij en heel tevreden dat alles zo goed verloopt. Het was natuurlijk een zeer drukke periode. Afscheid nemen van de mensen in Geraardsbergen, de verschillende parochies, de verenigingen en de scholen maar ook van mijn broer en zijn gezin in Zandbergen en van vele vrienden betekende wel wat. Deze afscheidsvieringen hebben ook nog heel wat tijd in beslag genomen.

Dan volgde de verhuis en de aanstelling. Tussen de benoeming op 29 september 2013 en de aanstelling lag er heel wat tijd.  De nieuwe woning van deken Willems in Wachtebeke was nog niet klaar en daardoor ben ik pas in januari 2014 in Zele aangekomen. Zele was een totaal onbekend terrein voor mij waar ik vrijwel niemand kende. Berlare kende ik al van het Donkmeer en omdat mijn goede vriend pastoor Marc Van Steen daar pastoor was. Trouwens ook in Durmen en op de Kouter heb ik hem nog bezocht. De streek van het Waasland is mij goed bekend. Ik ben afkomstig van Sint-Niklaas, ben 11 jaar pastoor geweest in Lokeren en tel daar nog veel vrienden. Ik voelde mij direct thuis in Zele dankzij de aangename verstandhouding en de goede geest die ik hier trof, die van onschatbare waarde zijn.  De mensen zijn heel dienstbaar, vriendelijk en zeer sterk met elkaar verbonden. Ik voel mij goed tussen de mensen van Zele en Groot-Berlare.

 

Priester zijn in deze tijd?

Priester zijn nu betekent voor mij als herder een brug leggen van een priesterkerk van vroeger naar een kerk van leken. Door de sterke daling van het aantal priesters kiezen we noodzakelijk voor een kerk van leken of er is binnenkort geen kerk meer. In het belang van de kerk is het wenselijk dat leken heel wat taken overnemen.We dienen op te letten dat we geen versnipperde kerk krijgen door te kleine gemeenschappen. Een korte termijnvisie houdt voor de kerk een gevaar in. De kerk is genoodzaakt om verder te zien. De vraag is: “wie wil leiden?” In het dekenaat Zele-Berlare zijn er tien sterke gemeenschappen. Er komt nog heel wat volk naar de kerk.  Deken Alfons Willems, pastoor Marc Van Steen en de vroegere pastoors hebben hierin beslist hun verdienste. Ik ben ook heel blij dat pastoor Maarten Pijnacker in Groot-Berlare is benoemd en dat ik met vier diakens samen met vele lekengelovigen mag meewerken.

inhuldiging Deken 2014 038

Even een bijkomende vraag:op welke manier bidden?

Vooral in de eucharistievieringen is gebed in gemeenschap belangrijk, fundamenteel.

Er zijn ook de gebedsvieringen op dinsdag- en woensdagmorgen. In de toekomst zullen er meer gebedsvieringen worden ingelast. Elk kerkgebouw nodigt uit om te bidden en in het belang van de gemeenschap blijven we deze gewijde gebouwen verder gebruiken. Als voorganger is het belangrijk leven te geven aan de gemeenschap en het is deugddoend om te zien en te ervaren dat mensen samenkomen.

In een degelijke gemeenschap aanwezig  mogen zijn is een grote uitdaging en geeft veel voldoening als priester. Het zet aan tot persoonlijk gebed en evangeliestudie die ik in de stilte vind.

Hoe kwam je er toe om priester te worden?

Thuis werden we gaandeweg minder kerkelijk maar bleven wel gelovig en kerkbetrokken. De contacten met priester Daniël Evrard als collegeleraar in Sint-Niklaas en later als proost van de gevangenis van Dendermonde, die ik via Jonge Kerk leerde kennen en met de Antwerpse parochiepriester Louis Meeussen die in een zeer sterke volkse parochie woonde, hebben mij gesteund om de keuze te maken en mijn roeping concreet te volgen. Beiden vertelden veel over de gastarbeiders, migranten, zieken, bejaarden. Dit trof mij en sprak mij aan omdat zij het deden vanuit hun relatie met Christus en het evangelie. Het was zinvol om ook dienstbaar te zijn door zelf met gastarbeiders, bejaarden en zieken in contact te komen.

Ook de inzet in de jeugdorganisatie Jonge Kerk (nu de kringwerking Jokri van het bisdom Gent) heeft mij doen inzien hoe waardevol de zorg voor mensen is. Bezinning, bouwkampen, werken in dienst van: ik ben ook een doe-mens. Niet alleen het theoretische maar ook praktische zaken zijn aan mij besteed. In de opleiding in het seminarie en aan de Leuvense universiteit werd alles onderbouwd met veel studie wat heel zinvol is geweest, maar de combinatie van stage lopen in onderwijs, parochie en ziekenzorg samen met de theologische vorming en het gemeenschapsleven waren voor mij wel heel belangrijk. Als je herder wil zijn is die veelzijdigheid zeker nodig. Het is als in een gezin : een priester is tegelijk vader en moeder. Iemand die geen relatie kan opbouwen, die niet geleerd heeft wat een warm gezin is, heeft het volgens mij moeilijker om priester te worden. Mijn warme thuis heeft mij zeker ook geholpen om relaties uit te bouwen en ligt ook mede aan de basis van mijn roeping.

inhuldiging Deken 2014 149

n van je hobby’s: boeken schrijven! Is het zo dat er in je boeken heel wat van je eigen leven verwerkt wordt?

Mijn voornaamste hobby is vooral mensen ontmoeten, mensen bezoeken, mensen ontvangen. De ontmoeting hoeft niet altijd lang te zijn bijvoorbeeld een praatje slaan na de eucharistie kan van onschatbare waarde zijn.  Behalve die korte ontmoetingen bouw ik ook aan langdurige vriendschappen zoals ik ook een grote verbondenheid heb met mijn familie. In mijn boeken (vooral de romans) schrijf ik zonder namen te noemen over de essentie, de bekommernis, de achtergrond en zo meer van mensen. Zo komen de figuren tot stand in realistische belevenissen van elke dag.

Hoe kom je op een idee om een roman te schrijven?

Vaak krijg ik plotseling een idee en dan gaat het vlot.  Enkele keren per maand schrijf ik 3 à 4 uren en daaruit ontstaat er ongeveer één boek op een jaar tijd. Ik ga daar ook niet in overdrijven en het moet een blij en voldoeninggevend gebeuren zijn.

Is dit je enige vorm van vrijetijdbesteding ?

Neen helemaal niet, ook rusten, sporten, bezinnen, reizen en mensen bezoeken vragen heel wat vrije tijd.

Hoe zie je het dekenaat in de toekomst?

Dat hangt zeker af van de evolutie binnen de christelijke gemeenschap. Als er in het weekend enkel eucharistievieringen mogen doorgaan in onze parochiekerken zoals door het bisdom Gent gevraagd wordt, dan zullen er vanaf 2020 hoogstwaarschijnlijk nog maar één, twee of drie kerken per dekenaat over blijven waar er wekelijks  eucharistievieringen doorgaan. Als er gebedsvieringen zullen mogen doorgaan dan kunnen er misschien nog kerken niet alleen voor dopen, huwelijken en uitvaarten maar ook voor zondagsvieringen open blijven. Door het dalend aantal priesters en diakens, waarvan de meerderheid al bejaard is, zullen leken wellicht meer verantwoordelijkheid mogen en moeten nemen.

Hoe sta je tegenover Paus Franciscus?

Onze paus is een verademing, een hoopgevend iemand voor de katholieke geloofsgemeenschap. Hij is zeker charismatisch en beleeft het evangelie op een aansprekende wijze waardoor hij er een hoopgevende vertaling van geeft. Tegelijk is hij een bekwame organisator en weet hij de kerk in een goed daglicht te brengen. Hier kunnen we alleen maar dankbaar voor zijn.

Paus Franciscus en JVR           P2160234a

 in audiëntie bij Paus Franciscus op 16 februari 2015

Nog veel te vertellen

Ondanks het nodige oponthoud, veroorzaakt door de drukte aan de deur in de dekenij, was het gesprek zeer aangenaam en probeer ik de inhoud van het gesprek weer te geven. Er is nog veel meer te vertellen. We mogen ons als mensen van het dekenaat Zele-Berlare gelukkig prijzen met deken Jan. We hebben niet alleen een Z.E.H. Jan Van Raemdonck maar ook een warm(e) deken.

Dankjewel en tot een volgende maal! Er zijn zeker nog andere onderwerpen die we graag willen aansnijden.

 

Martine Goossens

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zele – Geraardsbergen : 1 – 1

gelijkspel

Drie jaar geleden werd e.h. Robbrecht De Latte, die toen parochiepriester was in het dekenaat Zele, als pastoor aangesteld in Geraardsbergen-Noord. Dan was het 1 – 0 in de match Geraardsbergen – Zele. Op 26 september werd ik door onze bisschop, mgr. Luc Van Looy, benoemd tot deken van het dekenaat Zele-Berlare. Gelijkspel: 1 – 1! Gelukkig is de benoeming van priesters geen wedstrijd maar een delicate aangelegenheid die de bisschop en zijn vicarissen na rijp beraad, gebed en overleg met de kandidaten behartigen.

dekenij Geraardsbergen

dekenij Geraardsbergen

 

nieuwe uitdaging

Zele is een wat groter dekenaat dan Geraardsbergen (40.000 inwoners i.p.v. 32.000) maar met minder parochies (8 i.p.v. 16) en nog minder actieve parochiepriesters (nu 2 i.p.v. 4). Na het vertrek van de huidige deken, e.h. Alfons Willems, die in januari op eervol pensioen gaat, schiet er nog één pastoor over, e.h. Marc Van Steen, maar die is door de bisschop tot deken van Sint-Gillis-Waas benoemd en zal wellicht rond Allerheiligen reeds vertrekken, dus nog voor de actuele deken. Hopelijk komt er voor deze priester nog vervanging, want anders staat de nieuwe deken er alleen voor, zij het met veel hulp van zeven gepensioneerde priesters, van vier diakens en van een schare bereidwillige gelovigen.

terugblikken en vooruit kijken

Sinds mijn aanstelling hier in Geraardsbergen op 7 december 2008 heb ik tal van deugddoende ervaringen meegemaakt op pastoraal en menselijk vlak. Mijn grootste vreugde was om mij thuis te mogen voelen bij collega’s en oud-leerlingen van mijn eerste pastorale periode, toen ik tussen 1986 en 1992 priester-leraar was in het Sint-Catharinacollege. Ook de nabijheid van mijn broer René en zijn gezin in Zandbergen deed veel deugd. Uiteraard heb ik veel nieuwe vrienden gemaakt en mensen van parochies, verenigingen en instellingen evenals weinig kerkbetrokken Geraardsbergenaars mogen leren kennen. De intense samenwerking op vele dekenale en parochiale terreinen in vieringen, vorming en diakonie was voor mij een echte leerschool, die mij in mijn volgende taak bijzonder van pas zal komen. Het groeien naar de nieuwe parochie, geruggesteund door de vernieuwde katechesewerking, vormde de laatste jaren de rode draad in de pastoraal. Daarbij hebben de vergaderingen van het dekenaal team en van de dekenale conferenties, samen met talloze parochieploegvergaderingen, het pad geëffend. De steun van een parochieassistente en van het dekenaal secretariaat, van de collega’s-priesters, diakens en verantwoordelijke lekegelovigen deed ons steeds dieper nadenken over de toekomst van de Kerk. Niet alles liep van een leien dakje. Daar moeten we geen doekjes om winden. Waar mensen zijn wordt gemenst en het is evident dat ik ook maar een mens ben. Bijzondere dank aan alle mensen van goede wil, die Jezus’ boodschap willen blijven uitdragen in ons dekenaat en dat ik veel van hen heb mogen leren – soms met vallen en opstaan. Verder nieuws over wanneer het afscheid en de aanstelling zullen gebeuren volgt nog later, maar intussentijd hoop ik dat ons dekenaat een boeiend nieuw pastoraal jaar zal tegemoet gaan, wellicht vanaf februari onder leiding van een nieuwe deken.

 

Hartelijke groeten en nu al dank voor vijf mooie, intense jaren,Jan op de Berlijnse Reichstag

 

deken Jan

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

vicaris Lode Aerts kwam spreken over de H. Geest

P5164251

interessante conferentie

Op de open dekenale bezinningsconferentie van 16 mei te Idegem kwam vicaris Lode Aerts, verantwoordelijke voor de vorming in ons bisdom, voor een 50-tal geïnteresseerden spreken over wat de H. Geest in ons leven bewerkt. Hij vergeleek de Oosterse Kerk met de Westerse Kerk en constateerde dat in het Oosten de H. Geest een veel prominenter rol speelt in het leven van de gelovigen dan bij ons. Is de Geest bij ons niet het vergeten broertje, dat we enkel bij het Vormsel en op Pinksteren ter sprake brengen? Nochtans is het Jezus zelf, die ons voor zijn hemelvaart de H. Geest beloofde als helper en trooster. Het is de Geest, die ons zijn goede gaven schenkt als hulp voor onderweg. Door de Geest kunnen wij bidden tot God de Vader en de Zoon, sterker nog: de Geest legt ons het gebed in het hart en de goede woorden op de lippen.

P5164252

drinken aan de Bron

In zijn pas verschenen tweede boek “Drinken aan de Bron. De smaak van christelijk geloof”  wijdt vicaris Aerts verder uit over verscheidene aspecten van onze zoektocht naar God. Het is een degelijk werk dat op duidelijke en nauwkeurige wijze weergeeft waar het in het christelijke geloof om gaat.  De vicaris wil de lezer helpen zijn geloof duidelijker onder ogen te zien. Hij zoemt in op verschillende aspecten van God, Jezus, de heilige Geest en de Drie-eenheid. Hij staaft en kleurt zijn uitleg met citaten uit de literatuur, de theologie en de bijbel en hij geeft bij elk hoofdstuk ook tips voor verdere studie. Het is een standaardwerk voor ieder die zijn kennis wenst te verdiepen en zijn geloof intenser wil beleven. Op de bezinningsconferentie lichtte de vicaris vooral het hoofdstuk over de H. Geest toe. Maar hij merkte ook op dat er enorm veel meer over de werking van de Geest te zeggen en te schrijven is. In de bijbel zijn er trouwens 465 verwijzingen naar de H. Geest, die ook onder de symboliek van de duif, de zachte bries en tal van menselijke talenten benoemd wordt. We waren heel blij zo’n boeiend spreker in ons dekenaat te mogen ontvangen en hopen dat wie hem beluisterden nog meer de werking van de H. Geest in hun dagelijks leven mogen ontdekken.

DSC01403

nieuwe kansen van de Geest

Nog even een eigen mijmering bij deze interessante conferentie. De Geest Gods waait waarheen Hij wil, ook in deze tijd. Nogal wat christenen in onze contreien voelen zich ietwat verlaten door de Geest. Hun door tientallen jaren heen gegroeid kerkbeeld en godsbeeld vervaagt naargelang de kerkelijke structuren vaporiseren en God steeds minder ter sprake komt in het publieke leven. Ze hebben het gevoel eerder in een tijd van Gottesdämmerung, Godsdeemstering terecht gekomen te zijn. Is het werkelijk zo dat we in een woestijnperiode leven, zoals Gods volk verstoken van Gods aanwezigheid en werkzaamheid door zijn Geest? Of zijn we enkele gouden kalveren aan het aanbidden terwijl God juist heel expliciet en duidelijk aanwezig is? Zijn onze ogen verblind om God ‘s nachts in de vuurkolom en overdag in de wolk te ontdekken, zoals Hij zijn volk voorging in de woestijn?

Ongetwijfeld moeten we nu afscheid nemen van een aantal vertrouwde kerkelijke structuren. In de eerste helft van de 20ste eeuw vielen de Begijnhoven weg. Niemand treurde echt om het verlies van dit geestelijk erfgoed, zolang het materiële patrimonium maar bewaard bleef voor sociale woningen of andere nuttige bestemmingen. In de tweede helft van de 20ste eeuw kende het kloosterleven in Vlaanderen nog een piek, vooral na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) maar daarna daalden de religieuze roepingen tot bijna nul. Hetzelfde met de priesterroepingen. De consequenties hiervan zijn dat kloosters en abdijen fuseren, sluiten of toch nog trachten te overleven. Het parochiaal landschap wijzigt ook grondig. Er staan nog nauwelijks seminaristen te dringen voor de aflossing van de wacht. Zijn dit tekenen dat de Geest ons verlaten heeft, of moeten we juist een vingerwijzing van God in deze nieuwe kerkconstellatie zien? Als we de nieuwe kansen zien die nu geboden worden aan geëngageerde leken, parochieassistenten en talrijke niet-gewijde pastores dan is het afscheid van een priesterkerk misschien minder zwaar. Of beter nog: we kunnen er de werking van Gods Geest in zien, die zich nooit laat vastpinnen op een eens en voor altijd vastgelegd kerkmodel. Het komt er alleen op aan om het nieuwe te stimuleren en het beste van het oude te bewaren.

 

 

Geplaatst in godsdienst | Een reactie plaatsen

Bloggen? Een middel om je ideeën te ventileren

DSC01026

Een tijdje geleden zat ik met vroegere medestudenten uit Antwerpen te praten. Onder hen was er Guy Fransen, bekend als krantenredacteur. Ik vroeg hem wat er aan mijn schrijverscarrière nog ontbrak en hij zei: heb je een blog? Mijn website kende hij maar die verwees nog niet naar een blog. Mijn broer Peter, informaticus, die deze website heeft opgesteld, was zo vriendelijk hier een blog aan toe te voegen. Bedankt voor de suggestie, Guy en voor de installatie, Peter! Nu nog maar wat mijmeringen toevoegen in de hoop op een zekere verspreiding van mijn ideeën. Alle reacties zijn welkom!

Geplaatst in algemeen | Een reactie plaatsen